بَلْ أَحْياءٌ نيستند كه زندگانند ، عِنْدَ رَبِّهِمْ نزديك خداى خويش ، يُرْزَقُونَ ( 169 ) بر ايشان رزق مىرانند و نزل ميرسانند . فَرِحِينَ شادمانان ، بِما آتاهُمُ اللَّهُ به آنچه داد اللَّه ايشان را ، مِنْ فَضْلِهِ از افزونى نيكويى از آن خويش ، وَ يَسْتَبْشِرُونَ و شادى مىبرند ، بِالَّذِينَ بكسان ايشان كه هنوز زنده‌اند ، لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ كه نيز بايشان نرسيده‌اند ، مِنْ خَلْفِهِمْ از پس ايشان ، أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ ( شاد مىبيند ) « 1 » كه بر ايشان بيم نيست فردا ، وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 170 ) و اندوهگن نباشند . يَسْتَبْشِرُونَ شادى مىبرند ، بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ بنواختى از خداى ، وَ فَضْلٍ و افزونى نيكوى از وى ، وَ أَنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ و ( شاد مىبيند ) « 2 » كه خداى ضايع نگذارد ، أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ ( 171 ) مزد گرويدگان . الَّذِينَ اسْتَجابُوا ايشان كه پاسخ نيكو كردند ، لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ خداى را و رسول را ، مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ از پس آنكه بايشان رسيد خستگى ، لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا ايشان راست كه نيكو در آمدند ، مِنْهُمْ از ميان ايشان ، وَ اتَّقَوْا و از ابا بپرهيزيدند ، أَجْرٌ عَظِيمٌ ( 172 ) مزدى بزرگوار . الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ ايشان كه مردمان فرا ايشان گفتند : إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ كه مردمان سپاه گرد كردند شما را ، فَاخْشَوْهُمْ بترسيد از ايشان ، فَزادَهُمْ إِيماناً و ( خبر ايشان ) ايشان را ايمان افزود ، وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ و گفتند كه بسنده است خداى ما را ، وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ ( 173 ) و نيك كاردان و كاربر پذير كه اوست . فَانْقَلَبُوا بازگشتند ، بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ بنيكويى از خداى ، وَ فَضْلٍ و افزونى از تجارت ، لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ نرسيد بايشان هيچ بدى ، وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ و بر پى راه خوشنودى خداى افتادند ، وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ ( 174 )

--> ( 1 ، 2 ) - ج : ميباشند .